در بیشتر پروژه‌ها، تأخیر نتیجه‌ی تعریف نشدن مرزهاست، نه کندی تیم. وقتی دامنه‌ی کار روشن نیست، هر درخواست تازه «کوچک» به نظر می‌رسد و مجموع همین درخواست‌های کوچک پروژه را از مسیر خارج می‌کند.
Scope یعنی تصمیم درباره‌ی نه گفتن#
تعریف دامنه فقط فهرست کردن کارهایی نیست که انجام می‌شوند. نیمه‌ی مهم‌ترش مشخص کردن چیزهایی است که انجام نمی‌شوند. این نیمه است که در میانه‌ی پروژه از شما محافظت می‌کند.
- آنچه در دامنه است
- آنچه صریحاً خارج از دامنه است
- فرض‌هایی که برنامه روی آن‌ها بنا شده
- چه کسی می‌تواند تغییر را تأیید کند
کنترل تغییرات بدون بوروکراسی#
کنترل تغییرات لازم نیست فرم و جلسه‌ی سنگین باشد. کافی است هر تغییر پیش از پذیرفته شدن سه پرسش را جواب بدهد و ذینفع تصمیم‌گیرنده آن پاسخ را ببیند.
قاعده‌ی سه‌پاسخی
چه چیزی اضافه می‌شود؟ چه چیزی کنار می‌رود؟ هزینه‌ی زمانی و مالی آن چیست؟
پروژه‌ای که همه‌چیز را قبول می‌کند، هیچ‌چیز را به‌موقع تحویل نمی‌دهد.
از کجا شروع کنیم#
در جلسه‌ی شروع، یک صفحه بنویسید: هدف، دامنه، خارج از دامنه، فرض‌ها و معیار پذیرش. آن را با ذینفعان مرور کنید و نسخه‌ی تأییدشده را مرجع تصمیم‌های بعدی کنید.
اگر مفید بود، به اشتراک بگذارید
این یادداشت برایتان مفید بود؟
نوشته‌ی
محسن هاشم پور
مدیر محصول، مدیر پروژه و برنامه‌نویس Full-Stack؛ نوشتن درباره‌ی ساختن محصول و تحویل پروژه.
